ح
± حپّاو /happăw/: بیاراده؛ بینظم؛ نادان
± حپّی شاو /happi-šăw/: صدای عطسه
± حپکه /hapka/: مات و مبهوت؛ سکته
± حپّلیحپاو /happ,li-hapăw/: بسیار بیاراده و بینظم؛ بسیار نادان و نفهم
± حتل /hatol/: خپل؛ چاغ و گرد
± حجدودو /haj-daw-daw/: نوعی سوسک که حرکات سریعی دارد
± حجمت /hajamat/: حجامت؛ شیوهی سنتی خارج کردن خون زاید از بدن
± حجیترسنی /haji-t,rsani/: تهدید نهایی؛ اولتیماتوم
± حرّای /horrăy/: داد و فریاد
± حرمحرج /harom-haraj/: تباه کردن مال یا هر چیز دیگر؛ اصراف کردن
± حرممرگ /harom-marg/: دعای مردن به مرگ حرام (گویهای است که در موقعیت عصبانیت به حیواناتی که خللی در روند و نظم زندگی ایجاد کرده یا نافرمانی می کنند، گفته میشود)
± حشهداو /haš,-dăw/: کسی که به تعهدات خود در بازی یا کار و ... عمل نمیکند و همه چیز را انکار (حاشا) میکند
± حصّه /hassa/: سهم
± حصیل /hasil/: حاصل؛ دستاورد
± حلوت /halavat/: آسایش، آرامش
± حلهلومبک /hal,lombak/: {هلهلومبک /hal,lombak/}: الاکلنگ
± حلی کیدن /hali kidan/: فهماندن؛ تفهیم کردن. ]نک: د حلیدون اندختن /d, halidon andoxtan/= فهماندن[
± حندونه /hand,wana/: هندوانه(میوه)
± حنجلـ ـوق /hanj,lŏq/: نیشگون
± حلیم دنیک /halim-danik/: نوعی غذای محلی (حلیم) که در ترکیب آن حبوبات پخته شده نقش زیادی دارند
± حـ ـووربه /hŏwraba/: فریاد و غریو قبل از حمله
± حـ ـورت کیدن /hŏrt kidan/: سرکشیدن مایعات (خوردن غذاهای آبکب و مایع مثل سوپ)
± حـ ـوکچه /hŏkča/: سکسکه
± حـ ـولحـ ـول کیدن /hŏlŏl kidan/: سرفه کردن؛ سرفیدن (در اثر سرماخوردگی)
± حولو /hawlu/: 1. حیاط منزل 2. منزل، سرای
± حوله /hawala/: حواله
خ
± خاد /xăd/: خود
± خادخادی /xădxădi/: خودِخودم
± خادشه وبای دایه /xădša wa băy dăya/: خودش را باخته؛ تحت تاثیر قرارگرفته است؛ کار را از حد گذرانده است
± خارجگینی /xarej,gini/: خارجی
± خاش /xăš/: مادر همسر
± خاو /xăw/: خواب
± خپینه /xapiyana/: مخفیانه؛ پنهانی
± ختم /xat,m/: 1. پایان 2. زرنگ (ختم روزگار: سرد و گرم چشیدهی روزگار و زرنگ و ذوفنون)
± خچار /x,čăr/: فشار
± خدروا /x,drawă/: 1. گیاهان خود رو 2. جایی که در آن گیاهان خود رو میید
± خراس /x,răs/: آسیای دستی
± خرفچ /x,refč/: کندذهن؛ عقب ماندهی ذهنی
± خرـوسدعوا /x,rŏs-da,wă/: مبارزه میان خروسها
± خروُنه /xarwona/: خارپشت
± خسور /x,sur/: پدر همسر
± خشنوک /x,š,nuk/: سُرسُره
± خطیرجعم /xatirja,m/: خاطرجمع؛ آسوده
± خفتی /xefti/: سینهریز (زیورآلات)
± خگینه /xagina/: خاگینه (غذایی از تخممرغ)
± خلایق /xolăyeq/: مردم
± خلمه /x,lama/: برهی تازه به دنیا آمده
± خلی /xali/: خالی
± خنپشو /xanpešo/: خانهی پشتی؛ پستو
± خنجلیک /x,nj,lik/: {خونجلی /xunj,li/} نیشگون
± خنخمیر /xanx,mir/: خانه خمیر (ویران) (گویهای است دشنامگونه)
± خنسـ ـوخته /xan,sŏxta/: خانه سوخته (گویهای است دشنامگونه)
± خُنطمع /xont,ma,/: بسیار طمّاع
± خنوک /x,nuk/: سرد؛ لوس و بیمزه؛ بیمعنی
± خنه /xana/: 1. منزل؛ سرای 2. اتاق
± خنهوادُ /xanawădo/: دست مریزاد (با مفهومی کنایی و منفی، گویهای برای اعتراض و گلایهگذاری و کنایه)
± خور /xowar/: خواهر
± خوشگی بالا اووردن /xušgi bălă awurdan/: سرد برخورد کردن؛ رفتاری همراه با بی اعتنایی داشتن
± خوگـ ـوشی /xawgŏši/: سیلی؛ توگوشی
± خولـ ـوک /xawalŏk/: خوابآلود
± خونجلی /xunj,li/: ]نک: خنجلیک[
± خیل /xil/: مادهی مخاطی داخل بینی؛ آب بینی
± خیلته /xilta/: کیسهی کوچک (که برخی بر گردن آویزند یا در زیر لباس پنهان کنند)
± خیلّـ ـوک /xillŏk/: کسی که آب بینیاش آویزان است
± خینجال /xinjăl/: ناخن کشیدن
± خینگ /xing/: خنگ
± خیه /xaya/: بیضه؛ خایه
