ش

 

·          شاخ‌شنه /šăx-šana/: تهدید؛ ترساندن

·          شاخ کیدن /šăx kidan/: به هم زدن مواد سوختنی آتش با یک میله (مثلا اتش‌گاو)؛ برافروخته کردن آتش

·          شبوش /š,buš/: شپش

·          شبه /š,beh/: شبیه‌خوانی؛ تئاتر مذهبی واقعه‌ی کربلا و ...

·          شپّات /šoppăt/: سیلی؛ کشیده

·          شپلق /šapalaq/: صدای برخورد ناگهانی چیزی به چیز دیگر

·          شتّاح /šattah/: کسی که به دیگران فرصتی برای ابراز عقیده و دفاع از حقوق خود را نمی‌دهد

·          شتُّ پُت کیدن /šatt-o pot kidan/: چاخان نمودن و پر ادعا سخن گفتن

·          شخ /šax/: راست؛ ایستاده

·          شخ‌تروشی /šaxt,ruši/: نوعی گیاه خوردنی (در پختن کوکو (غذا) و عرق آن به عنوان گیاه دارویی کاربرد دارد)

·          شخله /šaxla/: شاخه‌ی درخت

·          شرتَوَ /š,rtawa/: پرآب؛ بی‌مزه و آبکی؛ بی‌رنگ و رو

·          شرّست /šorrast/: صدای ناگهانی ریختن آب

·          شرّیت /š,rrit/: باریکه (تکه)‌ای بسیار نازک از پارچه

·          شرقستی/š,rq,sti/: توگوشی؛ سیلی

·          ششـ ـوک /šašŏk/: کسی که ادرار می کند

·          شعربز /š,arbez/: نوعی الک ریز

·          شکسته /š,k,sta/: تپه‌های متعدد

·          شگستن /š,g,stan/: 1. شکستن. 2. سخن گفتن به گویش یا زبانی دیگر (تیرنی مشگینه /teyrani m,šgina/= به گویش تهرانی سخن می‌گوید)

·          شگمبه /š,gomba/: شکم و دستگاه گوارش حیوانات

·          شگم‌خردو /š,g,m xordu/: شکم کوچک (ناحیه‌ی پایین تر از شکم)

·          شگیرد /šagird/: شاگرد؛ دستیار

·          شل /šal/: چلاق

·          شلّاو /šallăw/: چلاق؛ شل گونه

·          شلپّست /š,loppast/: صدای ناگهانی افتادن چیزی در آب

·          شل‌تمبو /š,ltombo/: کسی که تنبانش (شلوارش) شل و آویزان است؛ تنبل و بی‌مبالات؛ دارای سر و وضع نامرتب و کثیف

·          شلحه /š,lha/: چربی و پیه‌ی حیوانات

·          شلحین /š,lhiya/: پوسیدن. (بشلحیه /b,š,lhiya/= پوسیده است)

·          شلخته /š,laxta/: بی‌نظم؛ نامرتب

·          شلُّ پل کیدن /šall-o pal kidan/: ناکار کردن کسی را؛ علیل و ناتوان کردن کسی را

·          شلوا /š,lwă/: {شروا /š,rwă/}: شوربا؛ سوپ

·          شندرغاز /š,nd,rqăz/: بی ارزش؛ ناچیز. (پول کم؛ درآمد ناچیز)

·          شنگ /šang/: شاد

·          شمکـ ـور /šamakŏr/: چشم‌ها را بستن و با چوب به اطرافیان زدن

·          شمه /š,ma/: شیر اول حیوانات اهلی پس از زایمان

·          شو /šaw/: شب

·          شو /šew/: شیب

·          شو /šu/: شوهر

·          شو چیلّه /šowčilla/: 1. شب یلدا (بطور خاص). 2. شب زمستانی (بطور عام).

·          شوخ /šux/: 1. چرک بدن (ناشی از کیسه کشیدن بدن در حمام). 2. بذله‌گوی؛ کسی که زیاد مزاح می‌کند

·          شـ ـور و شو بزی /šŏr-o šow-bazi/: جنبش و هیاهو؛ شور و شوق بیش از حد

·          شـ ـوره /šŏra/: پوسته کردن پوست سر (بیماری)

·          شـ ـوری /šŏri/: چاشنی شور برای غذا (مثل ترشی)

·          شوگیر /šowgir/: آفتاب نزده؛ قبل از طلوع آفتاب

·          شوله /šawla/: ترکه‌ی درخت

·          شـ ـولّه /šŏlla/: هرچیز شل و لزج؛ نرم و لزج

·          شوندروز /š,wand,rŏz/: شبانه‌روز

·          شونو /šawnu/: {شونی /šawni/}: پارچه‌ی قنداق بچه؛ پوشک

·          شیرزیه /šir-ziya/: از شیر گرفته شده

·          شیشک /šišak/: بره‌ی شش ماهه